Lekker Tafelen
Online foodmagazine voor iedereen

Aanlandplicht: Vis gewoon weggooien; Dat kan echt niet!

De aanlandplicht is naar onze mening absurde regelgeving. We gingen in gesprek met Nederlandse vissers. Lees het het en praat mee over de aanlandplicht.

Aanlandplicht: Vis gewoon weggooien; Dat kan echt niet! – In een tijd waarin voedselverspilling terecht een hoge prioriteit gekregen heeft is er iets ernstigs gaande in de Nederlandse Visserij sector. Onder de noemer “Aanlandplicht” verplicht de Europese Unie tot het doelbewust verspillen van vis.


Aanlandplicht

De aanlandplicht is in het leven geroepen omdat Engelse schepen met weinig quota de kleine, niet marktwaardige vis overboord zetten en de grotere (lees: duurdere) werd aan land gebracht. Deze Engelse vissers wilden maar al te graag meer quota. Zij visten op schelvis wat kabeljauw en koolvis als bijvangst opleverde. Door de netten waarmee zijn werkten kon de (kleine) bijvangst (oftewel jonge vis) ontsnappen. Het uitblijven van meer quota had als gevolg dat ze alleen de grote vis aan land brachten. Dit upgraden van de vangst is streng verboden in Europa. De Europese Unie besloot vervolgens tot de aanlandplicht. Ook de bijvangst moet nu aan land gebracht worden.

In de Nederlandse visserij naar soorten die dicht bij de bodemleven (ook wel Demersale visserij genoemd) werkt dit anders. We hebben het over o.a. tong, kreeft en langoustine. Deze worden in Nederland bevist met netten van 80 mm. Het levert vooral bijvangst op van kleine NIET marktwaardige vis zoals ondermaatse tong, schol en tarbot. Deze jonge vis komt aan boord en gaat zo snel mogelijk weer over boord.

Ook onze Nederlandse Demersale vissers worden nu verplicht om de bijvangst aan land te brengen. Deze aangelande vis mag niet gebruikt worden voor menselijke consumptie en wordt vernietigd of verwerkt in voedingssupplementen, farmaceutica, visolie en veevoer. De aanlandplicht is al in 2013 aangekondigd, maar wordt gefaseerd uitgevoerd. In 2019 moet alle vis waar de aanlandplicht voor van toepassing is, aan land gebracht worden.

Bijvangst

Het heeft uiteraard ieders voorkeur om de bijvangst zoveel mogelijk te verminderen. Ook de visserij is uiteraard niet gebaat bij bijvangst. De jonge vis die Nederlandse demersale vissers aan land moeten brengen kan mogelijk overleven wanneer deze overboord gezet wordt. Overleven ze niet dan is deze vis nog altijd nuttig als vogelvoer.

Hoe groot de overlevingskans is blijft een discussiepunt.

  • Milieu organisatie: 4 tot 28% overleeft
  • Vissers: 70% overleeft. “Ik heb nog nooit dode vis gevangen”

Wie er gelijk heeft is nauwelijks te beoordelen. Dat bijvangst tot een minimum beperkt moet worden, daar is iedereen het over eens. Maar het aan land brengen van die bijvangst kost niet alleen heel veel geld, maar is ook nog eens pure voedselverspilling.

Duurzame visserij

Feit is dat het goed gaat met de vissers. Er is weer voldoende vis in de Noordzee en de winsten in de visserij sector lopen op. Europa en de Milieuorganisaties zien daardoor mogelijkheden om nieuwe investeringen af te dwingen. Maar de vissers zijn het hier niet mee eens. “Het is blijkbaar nooit goed genoeg!”

Er is al fors geïnnoveerd. Het vissen met kettingen die de bodem omploegen is vervangen door puls vissen. Niet onomstreden, maar nog altijd beter dan de eerdere kettingen. Deze visserij komt echter nog altijd niet in aanmerking voor duurzaamheid labels. Er zijn ook al filters in netten om de vis van garnalen te scheiden. Ook voor de langoustine vangst zijn er mogelijkheden om ze te scheiden van de platvis. Het zogezegde sebnet is in ontwikkeling en zo goed als operationeel.

Wij kopen liever een ASC gecertificeerde import kweekvis, want daar staat wel een keurmerk op.

Als ik zelf bij de plaatselijke supermarkt op zoek ga naar en lekker scholletje uit onze eigen Noordzee, dan grijp ik mis. Ik kan kiezen tussen kweekzalm uit Noorwegen of Pangasius uit Vietnam. Op deze beide prijkt wel een keurmerk.

Duurzaamheid en voedselvoorziening zijn belangrijke onderwerpen. Maar missen we zo langzamerhand niet een beetje de trots voor onze eigen lokale producten? En hoe zit het met de werkgelegenheid in een sector die mede bijgedragen heeft aan onze gunstige economie? Van de grote Nederlandse vissersvloot is in 30 jaar nog slechts 25% over. Wij blijven voorlopig gewoon kiezen voor Nederlandse vis. Met of zonder label!

Nederland braafste jongetje van de klas

Er zijn forse stappen gezet in de Nederlandse Visserij als het gaat om duurzaamheid. We hebben geen overbevissing, we zoeken naar efficiënte en duurzamere oplossingen. Toch is het ook hier weer niet goed genoeg. We vissen zo’n 30% van de vis in de Noordzee op. We zijn trots op wat we doen en alweer moet het beter. Wie o wie heeft het antwoord op de vraag “Wat is wel goed?”

Natuurorganisaties mogen zeker wel eens op de rem trappen en als geweten functioneren! Maar het moet wel realistisch blijven.

Een schol visser verteld ons dat hij 2 ½ ton investeerde om een MSC certificering te krijgen voor Pulsvisserij. Pulsvisserij wordt vervolgens niet erkend als duurzaam en dus krijgt hij geen certificaat. Ondanks zijn investeringen vaart hij nog dagelijks “illegaal” de haven uit. Een man die trots is op zijn familiebedrijf, zijn schip en de vis die hij aan wal brengt voelt zich gedwongen om opnieuw te investeren. Waarin dan? Hij heeft geen idee hoe het nog beter zou kunnen. De maaswijdte van zijn netten kan anders, maar dat kost hem 50% van zijn opbrengst. Dan toch maar die bijvangst aan wal brengen?

Bijvangst aan wal of niet?

Europa wil de bijvangst, (vooral jonge vis) ook in Nederland aan wal gebracht hebben. Die vis wordt aan wal onbruikbaar gemaakt voor consumptie. De vissers zijn het hier niet mee eens. En wij ook niet! Want vis gewoon vernietigen is niet het middel om investeringen af te dwingen. Wanneer de jonge vis bij Nederlandse vissers gewoon overboord gaat hebben ze óf een kans om te overleven of de vogels eten ze op. Een stuk reëler toch?

De uitspraak “eerst een dubbeltje uitgeven om een kwartje te kunnen verdienen” is al heel oud. De Europese Unie en de Milieuorganisaties willen nu dat de visser de bijvangst aan wal brengt en dat deze onbruikbaar gemaakt wordt voor consumptie. Het doel is om later een betere visstand over te houden. Mag dit door vis te vernietigen? Of kom je als Europese Unie en/of Milieuorganisatie met een passende oplossing in plaats van deze pressie methodes?

We zijn heel erg benieuwd naar jullie mening! Gebruik het reactieformulier onder dit artikel om hierover mee te praten.

Printen

Laat een reactie achter

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

1 reactie
  1. s zegt

    DIT MOET VERANDEREN!!

Laat een reactie achter

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.