Rijstepap met peren – Met weinig ingrediënten een lekker dessert maken is zo moeilijk niet. Het moeilijkste is om een dag te wachten voor je het kan serveren. Het is een heerlijk nagerecht dat misschien wel nostalgische gevoelens oproept. Misschien dat je moeder of oma het geregeld kookte. Wij snappen wel waarom ze dat deed; die tevreden gezichten aan tafel zijn immers goud waard.
Zelfgemaakte rijstepap met peren
Eén ding is zeker: zelfgemaakte, vers gekookte pap van rijst en volle melk met peren die je zelf gepocheerd hebt, is zo veel lekkerder dan een beker rijstepap met peren uit blik. Het is echt de moeite waard om dit te maken. En zoveel werk is het nu ook weer niet. Het is niet meer dan dessertrijst met melk en een beetje suiker 20 minuutjes zachtjes te laten koken. En klaar is het. Dit is zuivel op zijn best.
In niets te vergelijken met de bekers rijstepap uit de winkel!
Zalige gepocheerde peren met een extra smaakje
Bij een nagerecht is een beetje fruit vaak lekker; het geeft zuivel net dat beetje frisheid dat het zo lekker maakt. Dat ga je dus doen met dit recept voor rijstepap met peren en chocolade. Die peren ga je eerst pocheren. Nu klinkt pocheren behoorlijk moeilijk, maar dat is het niet. Het betekent garen in een hete vloeistof. De peren mogen dus niet koken. Zo blijven ze perfect in vorm en door te pocheren kun je smaak toevoegen. In het recept voor rijstepap met peren staat vanille, maar je kunt ook een stuk citroen- of sinaasappelschil gebruiken. Als je van kruidig houdt, kun je een kaneelstokje of steranijs gebruiken.
Pocheren is garen (niet koken) in een hete vloeistof en daar worden de peren lekkerder van
Rijstepap met peren en chocolade
Het hoeft niet, maar een beetje geraspte chocolade over je nagerecht is wel erg lekker. Chocolade is altijd lekker, en de combinatie met peren en rijstepap is helemaal een feestje. Wil je het nog uitbundiger maken? Verhit dan 100 ml slagroom en giet het over 100 gram gehakte chocolade. Laat het even staan, roer het door, en je hebt een geweldige chocoladesaus.
